شعر وطن و میهن

کو دیده که تا بر وطن خود گرید
بر حال دل و واقعۀ بد گرید؟

خوشا مرز ایران عنبر نسیم
که خاکش گرامی تر از زر و سیم

هر کس که بعهد دوستی پایه نداشت
در دست برای سود سرمایه نداشت

وز آن پس برآمد ز لشکر خروش
زمین و زمان شد پر از جنگ و جوش

روزیکه وجودها تولد گیرد
روزیکه عدم جانب اعلا گیرد

آن نگاری که سوی او نگری
او دل از تو برد تو درد بری

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم
بی تماشاگه رویش به تماشا نرویم

شبی گیسو فروهشته به دامن
پلاسین معجر و قیرینه گرزن