آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من از صائب تبریزی غزل 6111
1. آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من
از زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من از صائب تبریزی غزل 6112
1. بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من
روی می مالد به خاک آیینه را تمثال من
از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من از صائب تبریزی غزل 6113
1. از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من
توتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من از صائب تبریزی غزل 6114
1. سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من
پنجه با دریای آتش می زند مرجان من
نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من از صائب تبریزی غزل 6115
1. نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من
از پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
با سیه چشمان بود بزم می گلگون من از صائب تبریزی غزل 6116
1. با سیه چشمان بود بزم می گلگون من
ساغر از ناف غزالان می زند مجنون من
گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من از صائب تبریزی غزل 6117
1. گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من
کیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟
پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است از صائب تبریزی غزل 6118
1. پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است
تیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
اهل معنی گر چه خاموشند از تحسین من از صائب تبریزی غزل 6119
1. اهل معنی گر چه خاموشند از تحسین من
غوطه در خون می زنند از معنی رنگین من
عشقبازی بود دایم در جهان آیین من از صائب تبریزی غزل 6120
1. عشقبازی بود دایم در جهان آیین من
چون سمندر بود از آتش بستر و بالین من
می کند در پرده دل سیر دایم آه من از صائب تبریزی غزل 6121
1. می کند در پرده دل سیر دایم آه من
تا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من