مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش از دهلوی غزل 1155
1. مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش
سالکی دیدم نشسته پیش پیر می فروش
دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش از دهلوی غزل 1156
1. دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش
گر خوش است او را بدین بگذار تا می داردش
ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش از دهلوی غزل 1157
1. ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش
وه که این بر خود نبخشوده کجا می خواندش؟
مشک تر بر مه پراگندی و شب می‌خوانیش از دهلوی غزل 1158
1. مشک تر بر مه پراگندی و شب می‌خوانیش
برگ گل را پرشکر کردی و لب می‌خوانیش
دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش از دهلوی غزل 1159
1. دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش
وان پسر مهمان و عشرت را همه اسباب خوش
خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش از دهلوی غزل 1160
1. خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش
لیک حیرانم که دل بر جای چون می بایدش
آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش از دهلوی غزل 1161
1. آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش
هم دعایی می دهم از سوز دل پیرامنش
شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش از دهلوی غزل 1162
1. شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش
بینم و از دیده و دل آورم نقل و میش
صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش از دهلوی غزل 1163
1. صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش
در چنین فرخ صبوحی، ساقیا، یک جام کش
نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟ از دهلوی غزل 1164
1. نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟
سخن قند، مگو با لب شکر شکنش
آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش از دهلوی غزل 1165
1. آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش
وان شکر خنده شیرین تو از چشمه نوش
از خدنگ غمزه دلدوز خویش از دهلوی غزل 1166
1. از خدنگ غمزه دلدوز خویش
پاره سازم سینه بهر سوز خویش