گر تو کلاه کج نهی، هوش ز ما شود مگر از دهلوی غزل 1084
1. گر تو کلاه کج نهی، هوش ز ما شود مگر
ور شکنی به بر قبا، کر ته قبا شود مگر
ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار از دهلوی غزل 1085
1. ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار
آفتابی، روی ما در قبله دیدار دار
ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار از دهلوی غزل 1086
1. ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار
بارک الله، چشم بد زان روی زیبادور دار
یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور از دهلوی غزل 1087
1. یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور
سایه وار از آفتابی ناگهان افتاده دور
گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور از دهلوی غزل 1088
1. گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور
زیر عیسی خر نگر، زیر خزان یکران تور
یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر از دهلوی غزل 1089
1. یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر
یا رب، آن بالاست یا سرو خرامان در نظر
ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر از دهلوی غزل 1090
1. ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر
جز لبت ما را نمک ندهد نمکدانی دگر
پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر از دهلوی غزل 1091
1. پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر
شاد باش، ای روشنی روی نیکوی قمر
می نیاید چشم من بر آستان او گذر از دهلوی غزل 1092
1. می نیاید چشم من بر آستان او گذر
دولت دستی که دارد در میان او گذر
خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار از دهلوی غزل 1093
1. خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار
خاصه در سایه گلهای تر اندام بهار
یکی امروز سر زلف پریشان بگذار از دهلوی غزل 1094
1. یکی امروز سر زلف پریشان بگذار
شانه تا کی بود انگشت به دندان بگذار
زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر از دهلوی غزل 1095
1. زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر
هست یک فتنه لبت، نرگس مستانه دگر