ز دوری تو چو خونابه من افزون شد از دهلوی غزل 1060
1. ز دوری تو چو خونابه من افزون شد
مرنج ز اشک من ار آستانت گلگون شد
شبی گر آن پسر نازنین به ما برسد از دهلوی غزل 1061
1. شبی گر آن پسر نازنین به ما برسد
بود امید که بر درد ما دوا برسد
گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد از دهلوی غزل 1062
1. گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد
سرهای سران بر در دروازه ندارد
چون گشادی دهان شکر خند از دهلوی غزل 1063
1. چون گشادی دهان شکر خند
تنگ شکر شود گشاده ز بند
به ره جولان که دی سلطان من زد از دهلوی غزل 1064
1. به ره جولان که دی سلطان من زد
سنان در سینه ویران من زد
حدیث حسن تو زین پس کفایتی برسد از دهلوی غزل 1065
1. حدیث حسن تو زین پس کفایتی برسد
که فتنه ای ز تو در هر ولایتی برسد
اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد از دهلوی غزل 1066
1. اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد
سرش سبز بادا، بگو تا بگیرد
مهری که بود با منت، آن گوییا نبود از دهلوی غزل 1067
1. مهری که بود با منت، آن گوییا نبود
آن پرسش زمان به زمان گوییا نبود
سوار چابک من پیش چشم من مگذر از دهلوی غزل 1068
1. سوار چابک من پیش چشم من مگذر
مرا بکشتی، ازین سو ز بهر من مگذر
امروز که از باران شد سبزه رعنا تر از دهلوی غزل 1069
1. امروز که از باران شد سبزه رعنا تر
سیم و زر گل جمله گشتند به صحرا تر
بیا، جانا، رضای من نگهدار از دهلوی غزل 1070
1. بیا، جانا، رضای من نگهدار
دمی حق وفای من نگهدار
نگارا، چشم رحمت سوی من دار از دهلوی غزل 1071
1. نگارا، چشم رحمت سوی من دار
عنایت بر تن چون موی من دار