دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود از دهلوی غزل 870
1. دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود
دل پاره گشت و درد تو زائل نمی‌شود
کاری ست در سرم که به سامان نمی شود از دهلوی غزل 871
1. کاری ست در سرم که به سامان نمی شود
دردی ست در دلم که به درمان نمی شود
زان گل که اندکی بته مشک ناب شد از دهلوی غزل 872
1. زان گل که اندکی بته مشک ناب شد
بسیار خلق از مژه در خون خضاب شد
بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد از دهلوی غزل 873
1. بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد
ای شمع جان، در آی که روزم به شام شد
باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد از دهلوی غزل 874
1. باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد
وین زهر ماروش به سوی ما روانه شد
گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد از دهلوی غزل 875
1. گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد
گو شو از آن هر که شود، گر مرا نشد
از حال مات هیچ حکایت نمی رسد از دهلوی غزل 876
1. از حال مات هیچ حکایت نمی رسد
در کار مات بیش عنایت نمی رسد
باد صبا ز نافه چینت نمی رسد از دهلوی غزل 877
1. باد صبا ز نافه چینت نمی رسد
بویی به عاشقان غمینت نمی رسد
یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود از دهلوی غزل 878
1. یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود
از وی وفا مجوی که نامهربان بود
ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود از دهلوی غزل 879
1. ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود
نبود عجب گر دل او آهنین بود
مشتاق چون نظاره آن سیمبر کند از دهلوی غزل 880
1. مشتاق چون نظاره آن سیمبر کند
طاقت نهد به گوشه و آنگه نظر کند
چشمت که قصد جان من ناتوان کند از دهلوی غزل 881
1. چشمت که قصد جان من ناتوان کند
گویم مکن به قصد دل، همان کند