باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید از دهلوی غزل 846
1. باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید
دل صید کرده تیر مژه سوی جان کشید
ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید از دهلوی غزل 847
1. ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید
شب را به جنب طره تو گشته مو سفید
باد آمد و ز گمشده من خبر نداد از دهلوی غزل 848
1. باد آمد و ز گمشده من خبر نداد
زان رو غباری از پی این چشم تر نداد
دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد از دهلوی غزل 849
1. دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد
وین مملکت زمانه به خورشید و مه نداد
دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد از دهلوی غزل 850
1. دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد
خاطر به سوی لاله و سوسن نه ایستاد
ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد از دهلوی غزل 851
1. ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد
آرام و صبر از دل و از دیده خواب برد
خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند از دهلوی غزل 852
1. خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند
جانند یا فرشته و یا روح اعظمند
ای همرهان که آگه از آن رفته منید از دهلوی غزل 853
1. ای همرهان که آگه از آن رفته منید
گمره شدم، برید و بر آن راهم افگنید
دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد از دهلوی غزل 854
1. دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد
چون بلبلی که دور ز گلزار جان دهد
دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟ از دهلوی غزل 855
1. دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟
این خون گرفته باز دران کوچه می رود؟
عمرم در آرزوی تو رفته‌ست و می‌رود از دهلوی غزل 856
1. عمرم در آرزوی تو رفته‌ست و می‌رود
صبرم به جستجوی تو رفته‌ست و می‌رود
افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود از دهلوی غزل 857
1. افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود
کآیین ما نه بر روش داد می‌رود