آنچه بتوان، در غمت جان می کشد از دهلوی غزل 786
1. آنچه بتوان، در غمت جان می کشد
تا بدان غایت که بتوان، می کشد
ترک من چون تیر مژگان برکشد از دهلوی غزل 787
1. ترک من چون تیر مژگان برکشد
ماه گردون را سپر در سر کشد
ای که بر من جور تو بسیار شد از دهلوی غزل 788
1. ای که بر من جور تو بسیار شد
زاریم بشنو که کارم زار شد
آخر این دردم به درمان کی رسد از دهلوی غزل 789
1. آخر این دردم به درمان کی رسد
نوبت دیدار جانان کی رسد
لعل شیرینی چو خندان می‌شود از دهلوی غزل 790
1. لعل شیرینی چو خندان می‌شود
در جهان شیرینی ارزان می‌شود
شکل موزونت که در دل جا کند از دهلوی غزل 791
1. شکل موزونت که در دل جا کند
هر که بیند در جهان، سودا کند
گر کسی در عشق آهی می‌کند از دهلوی غزل 792
1. گر کسی در عشق آهی می‌کند
تو نپنداری گناهی می‌کند
بر رخت چون زلف پر خم بگذرد از دهلوی غزل 793
1. بر رخت چون زلف پر خم بگذرد
آه من زین سقف طارم بگذرد
هر که دل با دلربایی می نهد از دهلوی غزل 794
1. هر که دل با دلربایی می نهد
خویشتن را در بلایی می نهد
مردمی نرگس او می داند از دهلوی غزل 795
1. مردمی نرگس او می داند
جادویی غمزه او می خواند
گل ز روی تو فرو می ریزد از دهلوی غزل 796
1. گل ز روی تو فرو می ریزد
مشک در زلف تو می آویزد
دلم از بخت گهی شاد نبود از دهلوی غزل 797
1. دلم از بخت گهی شاد نبود
جانم از بند غم آزاد نبود