وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود از دهلوی غزل 763
1. وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود
دل آواره شده نیز، از آن تن بود
دوش در خواب مرا بابت خودکاری بود از دهلوی غزل 764
1. دوش در خواب مرا بابت خودکاری بود
بت پرستی را در خدمت بت یاری بود
باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد از دهلوی غزل 765
1. باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد
فتنه را عهده کار من شیدایی داد
دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد از دهلوی غزل 766
1. دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد
ناله من همه کو را شغب و زاری داد
چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتاد از دهلوی غزل 767
1. چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتاد
تو نیفگندی، از آلودگی خواب افتاد
آن عزیزان که همه شب به دل من گردند از دهلوی غزل 768
1. آن عزیزان که همه شب به دل من گردند
فرخ آن روز که بر دیده روشن گردند
جان فدای پسرانی که نکورو باشند از دهلوی غزل 769
1. جان فدای پسرانی که نکورو باشند
راحت جانست جفاشان چو جفاجو باشند
یار زیبای مرا باز به من بنمایید از دهلوی غزل 770
1. یار زیبای مرا باز به من بنمایید
ترک رعنای مرا باز به من بنمایید
باز با خویش گهی هم سخنش خواهم دید از دهلوی غزل 771
1. باز با خویش گهی هم سخنش خواهم دید
یا نگاهی به سوی خویشتنش خواهم دید
یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد از دهلوی غزل 772
1. یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد
خنده باغ مرا گریه هجران آورد
خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند از دهلوی غزل 773
1. خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند
ای خوش آن طایفه کاین سلسله می جنبانند