از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟ از دهلوی غزل 739
1. از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟
چه بلا بود ندانم، ز کجا پیش آمد؟
باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد از دهلوی غزل 740
1. باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
بر دلم از مژه غمزه زنی نیش آمد
گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد از دهلوی غزل 741
1. گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد
حاسدم را ز حسد روز پسین پیش آمد
دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد از دهلوی غزل 742
1. دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد
یک صراحی به من آور که صوابت باشد
بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد از دهلوی غزل 743
1. بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد
کارم از لعل گهربار تو چون زر می‌شد
ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد از دهلوی غزل 744
1. ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد
به وفا کوش که از دوست وفا خوش باشد
بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد از دهلوی غزل 745
1. بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد
دل نمی باید ازین ورطه ره بیرون شد
هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد از دهلوی غزل 746
1. هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد
تو مپندار که آن دلبرم از دل می‌شد
هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد از دهلوی غزل 747
1. هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد
عاقلان جمله بر آنند که او شیدا شد
گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد از دهلوی غزل 748
1. گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد
نام رخساره تو نام سما خواهد شد
چشم من خنده شیرین تو گریان دارد از دهلوی غزل 749
1. چشم من خنده شیرین تو گریان دارد
دل من را لب پر شور تو بریان دارد
تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد از دهلوی غزل 750
1. تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
گاه در وصل و گهی در غم هجران گذرد