مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو از دهلوی غزل 1667
1. مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو
چشم بد نیکو نباشد، جایها مهمان مشو
مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو از دهلوی غزل 1668
1. مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو
مردمی باشد که بنشینی چو بینایی درو
از من، ای ساده پسر، دور مشو از دهلوی غزل 1669
1. از من، ای ساده پسر، دور مشو
برشکسته مگذر دور مشو
پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو از دهلوی غزل 1670
1. پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو
زانکه هزاران دل است بسته هر بار تو
پرده صبرم درید غمزه دلدوز تو از دهلوی غزل 1671
1. پرده صبرم درید غمزه دلدوز تو
زهره من آب کرد عشق جهانسوز تو
گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو از دهلوی غزل 1672
1. گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو
بهر چه نازی کند زلف تو بر ساق تو
نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو از دهلوی غزل 1673
1. نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو
فتنه عسس گشت باز گرد سر کوی تو
عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کو از دهلوی غزل 1674
1. عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کو
سینه ز هجران بسوخت، شربت دیدار کو
خون گریم ار چه از ستم بیکران تو از دهلوی غزل 1675
1. خون گریم ار چه از ستم بیکران تو
هم خاک روبم از مژه بر آستان تو
هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو از دهلوی غزل 1676
1. هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو
خونابه ایست از لب چون ناردان تو
کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو از دهلوی غزل 1677
1. کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو
جایی که آن کمند شود پای بند تو
گر باده می خورم به سر من خمار تو از دهلوی غزل 1678
1. گر باده می خورم به سر من خمار تو
ور در چمن روم به دلم خارخار تو