ای آشنا، درین چه بی بن نظاره کن از دهلوی غزل 1632
1. ای آشنا، درین چه بی بن نظاره کن
تا اندرو نگون نفتادی کناره کن
چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن از دهلوی غزل 1633
1. چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن
تن چو جان جاوید کن کز کوشش آن خواهد شدن
ای غمت خوش تر ز شادی کسان از دهلوی غزل 1634
1. ای غمت خوش تر ز شادی کسان
از غم خود هر دمم شادی رسان
یک شب، ای ماه جهان افروز من از دهلوی غزل 1635
1. یک شب، ای ماه جهان افروز من
بر من آی و باش صبرآموز من
از آن خویش کنم من که جان دهم بستان از دهلوی غزل 1636
1. از آن خویش کنم من که جان دهم بستان
که ز آن خود نشنوی تو به حیله و دستان
گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن از دهلوی غزل 1637
1. گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن
چشم کین توز تو نیکو داند این کین توختن
چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین از دهلوی غزل 1638
1. چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین
بردی چو جان ز تنم، تیرم مزن ز کمین
آخر بگو، ای نازنین، ناز تو تا کی همچنین؟ از دهلوی غزل 1639
1. آخر بگو، ای نازنین، ناز تو تا کی همچنین؟
پوشیده در جان میخلد راز تو تا کی همچنین؟
در سرم باز هوایی ست که گفتن نتوان از دهلوی غزل 1640
1. در سرم باز هوایی ست که گفتن نتوان
مهر خورشید لقایی ست که گفتن نتوان
امروز به نظاره آن سرو خرامان از دهلوی غزل 1641
1. امروز به نظاره آن سرو خرامان
بس عاقل و هشیار که شد بی سرو و سامان
ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کن از دهلوی غزل 1642
1. ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کن
به عنایتی که دانی گذری به سوی من کن
منم و خیال بازی شب و روز با جوانان از دهلوی غزل 1643
1. منم و خیال بازی شب و روز با جوانان
ز خط خوش تو با خود ورقم خیال جوانان