توبه دیرینه را می بشکنم از دهلوی غزل 1382
1. توبه دیرینه را می بشکنم
ساقیا، در ده شراب روشنم
دلبرا، در جان نشین، فی العین هم از دهلوی غزل 1383
1. دلبرا، در جان نشین، فی العین هم
ای ز تو شادی به جان، فی القلب هم
از دو زلف تو شکن وام کنم از دهلوی غزل 1384
1. از دو زلف تو شکن وام کنم
وز برای دل خود دام کنم
خم آن طره دلبند کشم از دهلوی غزل 1385
1. خم آن طره دلبند کشم
غم آن لعل شکر خند کشم
گر سخن زان قد رعنا گویم از دهلوی غزل 1386
1. گر سخن زان قد رعنا گویم
بیش از آن است که زیبا گویم
روی تو ماه سما می گوییم از دهلوی غزل 1387
1. روی تو ماه سما می گوییم
موی تو مشک ختا می گوییم
من عاشقم، نه رعنا، کز دوست کام خواهم از دهلوی غزل 1388
1. من عاشقم، نه رعنا، کز دوست کام خواهم
کامم همین کزان در خاکی به کام خواهم
ابر بهار باران، وین چشم خونفشان هم از دهلوی غزل 1389
1. ابر بهار باران، وین چشم خونفشان هم
بلبل به باغ نالان، عاشق به صد فغان هم
از دل پیام دارم، بر دوست چون رسانم از دهلوی غزل 1390
1. از دل پیام دارم، بر دوست چون رسانم
آنجا که اوست، باری خود را درون رسانم
جانا، بر آستانت روزی که جا بگیرم از دهلوی غزل 1391
1. جانا، بر آستانت روزی که جا بگیرم
خاک درت به دیده چون توتیا بگیرم
از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم از دهلوی غزل 1392
1. از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم
بیرون جهم که باشد خون با گوزن و گورم
چون نآرم آنکه فارغ زان آشنا گریزم از دهلوی غزل 1393
1. چون نآرم آنکه فارغ زان آشنا گریزم
گه در فسون نشینم، گه در دعای گریزم