دل آواره به جایی ست که من می دانم از دهلوی غزل 1370
1. دل آواره به جایی ست که من می دانم
جان گرفتار هوایی ست که من می دانم
دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم از دهلوی غزل 1371
1. دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم
نقد عشقی است که در هر گرهی در بستم
سبزه ها نو می دمد بیرون رویم از دهلوی غزل 1372
1. سبزه ها نو می دمد بیرون رویم
مست در صحرای میناگون رویم
ای به چشم تو خمار و خواب هم از دهلوی غزل 1373
1. ای به چشم تو خمار و خواب هم
در لب تو انگبین جلاب هم
ای رخت چون ماه و از مه بیش هم از دهلوی غزل 1374
1. ای رخت چون ماه و از مه بیش هم
خسته کردی سینه ما، ریش هم
در فراقت زندگانی چون کنم؟ از دهلوی غزل 1375
1. در فراقت زندگانی چون کنم؟
با چنین غم شادمانی چون کنم؟
باز با درد جدایی چون کنم؟ از دهلوی غزل 1376
1. باز با درد جدایی چون کنم؟
باز با هجر آشنایی چون کنم؟
بر جمالت مبتلایم، چون کنم؟ از دهلوی غزل 1377
1. بر جمالت مبتلایم، چون کنم؟
من به عشقت برنیایم، چون کنم؟
میزنی تو غمزه، من جان می کنم از دهلوی غزل 1378
1. میزنی تو غمزه، من جان می کنم
وز دل مجروح پیکان می کنم
راز دل پوشیده با جانان برم از دهلوی غزل 1379
1. راز دل پوشیده با جانان برم
درد را در خدمت درمان برم
دوش رخ بر آستانش سوده ام از دهلوی غزل 1380
1. دوش رخ بر آستانش سوده ام
گرد دولت را بر او اندوده ام
هر شبی با گریه های خود خوشم از دهلوی غزل 1381
1. هر شبی با گریه های خود خوشم
گر چه هست آن روغنی بر آتشم