ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم از خیام رباعی 121
1. ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم
این چرخ فلک که ما در او حیرانیم از خیام رباعی 122
1. این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
فانوس خیال از او مثالی دانیم
برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم از خیام رباعی 123
1. برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم
زان پیش که از زمانه تابی بخوریم
برخیزم و عزم باده ناب کنم از خیام رباعی 124
1. برخیزم و عزم باده ناب کنم
رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم
بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم از خیام رباعی 125
1. بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم
در زیرزمین نهفتگان می‌بینم
تا چند اسیر عقل هر روزه شویم از خیام رباعی 126
1. تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم
چون نیست مقام ما در این دهر مقیم از خیام رباعی 127
1. چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم
خورشید به گل نهفت می‌نتوانم از خیام رباعی 128
1. خورشید به گل نهفت می‌نتوانم
و اسراز زمانه گفت می‌نتوانم
دشمن به غلط گفت که من فلسفیم از خیام رباعی 129
1. دشمن به غلط گفت که من فلسفیم
ایزد داند که آنچه او گفت نیم
مائیم که اصل شادی و کان غمیم از خیام رباعی 130
1. مائیم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم
من می نه ز بهر تنگدستی نخورم از خیام رباعی 131
1. من می نه ز بهر تنگدستی نخورم
یا از غم رسوایی و مستی نخورم
من بی می ناب زیستن نتوانم از خیام رباعی 132
1. من بی می ناب زیستن نتوانم
بی باده کشید بارتن نتوانم