خورشید به گل نهفت می‌نتوانم از خیام رباعی 128

1 گر من ز می مُغانه مستم، هستم، گر کافِر و گَبْر و بت‌پرستم، هستم،

2 هر طایفه‌ای به من گمانی دارد، من زانِ خودم، چُنان‌که هستم هستم.

1 * آنان‌که اسیر عقل و تمییز شدند، در حسرتِ هست‌ونیست ناچیز شدند؛

2 رو با خبرا، تو آب انگور گُزین، کان بی‌خبران به غوره مِیْویز شدند!

1 فصل گل و طرف جویبار و لب کشت با یک دو سه اهل و لعبتی حورسرشت

2 پیش آر قدح که باده‌نوشان صبوح آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت

1 هر راز که اندر دل دانا باشد باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد

2 کاندر صدف از نهفتگی گردد در آن قطره که راز دل دریا باشد

1 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

2 پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

1 دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است، و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است،

2 سرتاسرِ آفاق دویدی هیچ است، و آن نیز که در خانه خزیدی هیچ است.