تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد از اسیر غزل 503
1. تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد
اگر در خواب باشد روی مطلب دیدنی دارد
دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد از اسیر غزل 504
1. دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد
در این بهار که هر خوشه خرمنی دارد
گر دست هوای تو به دلها نگذارد از اسیر غزل 505
1. گر دست هوای تو به دلها نگذارد
خمیازه گلها به چمن پا نگذارد
نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد از اسیر غزل 506
1. نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد
چو کامل شد جنون دل را به جای خویش نگذارد
اگر بینش ز مژگان پر برآرد از اسیر غزل 507
1. اگر بینش ز مژگان پر برآرد
سر از کار جنون کمتر برآرد
جذب نگهت جام می از تاک برآرد از اسیر غزل 508
1. جذب نگهت جام می از تاک برآرد
گیرایی چشمت مژه از خاک برآرد
خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد از اسیر غزل 509
1. خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد
صبح را بهر شفاعت به چه تدبیر آرد
دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد از اسیر غزل 510
1. دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد
زبان دام افکند تا حرف او را در بیان آرد
مگو کشتن بلایی بر سر منصور میآرد از اسیر غزل 511
1. مگو کشتن بلایی بر سر منصور میآرد
شراب نیستی جان در تن مخمور میآرد
کو قاصدی که نامه به باد صبا برد از اسیر غزل 512
1. کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
تا گردم از قلمرو بال هما برد
پروانه چراغ وفا پر کجا برد از اسیر غزل 513
1. پروانه چراغ وفا پر کجا برد
هرکس که گشت گرد سری سرکجا برد
سودای تو ما را به تمنای دگر برد از اسیر غزل 514
1. سودای تو ما را به تمنای دگر برد
آیینه حیرت به تماشای دگر برد