بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست از اسیر غزل 324
1. بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست
همچو گل می خندد از سیمای عاشق روی دوست
گر دل غبار گشته امید خیال هست از اسیر غزل 325
1. گر دل غبار گشته امید خیال هست
باران شکار ابر پراکنده حال هست
وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست از اسیر غزل 326
1. وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست
صدرنگ گل برآمد و بلبل همان که هست
هنوزم در دل از غم ریشه ای هست از اسیر غزل 327
1. هنوزم در دل از غم ریشه ای هست
از آن میخانه ها ته شیشه ای هست
اگر ستم کند امید احترامی هست از اسیر غزل 328
1. اگر ستم کند امید احترامی هست
جواب اگر دهد اندیشه سلامی هست
با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست از اسیر غزل 329
1. با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست
با گرد راه زنده دلان آفتاب چیست
صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست از اسیر غزل 330
1. صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست
مو به مویم تا به مغز استخوان پیداست کیست
دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست از اسیر غزل 331
1. دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست
دل گداخته پیمانه محبت کیست
فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست از اسیر غزل 332
1. فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست
دیوانگی شکار و رهایی کمند کیست
آن دل که نام درد نداند سپند کیست از اسیر غزل 333
1. آن دل که نام درد نداند سپند کیست
آن دیده ای که نم ندهد مستمند کیست
فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست از اسیر غزل 334
1. فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست
صبحدم پروانه بزم شب مولود کیست
نمی داند محبت درهم از کیست از اسیر غزل 335
1. نمی داند محبت درهم از کیست
دل ما هم دلی دارد کم از کیست