آن شوخ را ز دوستیم تا خبر نبود از سحاب اصفهانی غزل 120
1. آن شوخ را ز دوستیم تا خبر نبود
هر لحظه دوستیش بمن بیشتر نبود
هر زمان دامن به خون بیگناهی تر کند از سحاب اصفهانی غزل 121
1. هر زمان دامن به خون بیگناهی تر کند
چون رسد نوبت به من اندیشه از محشر کند
دل از باد صبا ز احوال دلبر چون خبر گیرد از سحاب اصفهانی غزل 122
1. دل از باد صبا ز احوال دلبر چون خبر گیرد
اگر صد بار گوید باز میخواهد ز سر گیرد
دم مرگ است و بازم دل بود در فکر یار خود از سحاب اصفهانی غزل 123
1. دم مرگ است و بازم دل بود در فکر یار خود
اجل در کار خود مشغول و من و من در فکر کار خود
با من فلک هزار جفا هر زمان کند از سحاب اصفهانی غزل 124
1. با من فلک هزار جفا هر زمان کند
آری سپهر آنچه تو خواهی همان کند
نثارت جان کنم گر زر نباشد از سحاب اصفهانی غزل 125
1. نثارت جان کنم گر زر نباشد
اشارت کن گرت باور نباشد
چو زلف بر مه رویش نقاب میگردد از سحاب اصفهانی غزل 126
1. چو زلف بر مه رویش نقاب میگردد
نهان به زیر سحاب آفتاب میگردد
سکندر آگهیش گرز لعل جانان بود از سحاب اصفهانی غزل 127
1. سکندر آگهیش گرز لعل جانان بود
چه گونه این همه مشتاق آب حیوان بود
تا زحال دل من دلبر من غافل بود از سحاب اصفهانی غزل 128
1. تا زحال دل من دلبر من غافل بود
آنچه کام من و دل بود از او حاصل بود
چون من هر کس که از جان سیر باشد از سحاب اصفهانی غزل 129
1. چون من هر کس که از جان سیر باشد
به زودی گر بمیرد دیر باشد
دل اگر از غم او کار مرا مشکل کرد از سحاب اصفهانی غزل 130
1. دل اگر از غم او کار مرا مشکل کرد
آنچه با من غم او کرد غمش با دل کرد
هر کجا کو به چنین خط و چنان خال رود از سحاب اصفهانی غزل 131
1. هر کجا کو به چنین خط و چنان خال رود
چه عجب گردل خلیقش بدنبال رود