دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد از صائب تبریزی دیوان اشعار 637
1. دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد
دیوانهٔ ما طالع زنجیر ندارد
اندیشه تکلیف در اقلیم جنون نیست از صائب تبریزی دیوان اشعار 638
1. اندیشه تکلیف در اقلیم جنون نیست
در کوچهٔ زنجیر عسس راه ندارد
میان خوف و رجا حالتی است عارف را از صائب تبریزی دیوان اشعار 639
1. میان خوف و رجا حالتی است عارف را
که خنده در دهن و گریه درگلو دارد
مرا سرگشتگی نگذاشت بر زانو گذارم سر از صائب تبریزی دیوان اشعار 640
1. مرا سرگشتگی نگذاشت بر زانو گذارم سر
خوشا منصور کز دار فنا سر منزلی دارد
قدم به چشم من خاکسار نگذارد از صائب تبریزی دیوان اشعار 641
1. قدم به چشم من خاکسار نگذارد
ز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد
بزرگ اوست که بر خاک همچو سایهٔ ابر از صائب تبریزی دیوان اشعار 642
1. بزرگ اوست که بر خاک همچو سایهٔ ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد
حضور قلب بود شرط در ادای نماز از صائب تبریزی دیوان اشعار 643
1. حضور قلب بود شرط در ادای نماز
حضور خلق ترا در نماز می‌آرد
مرو از پرده برون بر اثر نکهت زلف از صائب تبریزی دیوان اشعار 644
1. مرو از پرده برون بر اثر نکهت زلف
که سر از کوچهٔ زنجیر برون می‌آرد!
عرق شبنم گل خشک نگشته است هنوز از صائب تبریزی دیوان اشعار 645
1. عرق شبنم گل خشک نگشته است هنوز
مگذارید که گلچین به شتابش ببرد
دل سودازده عمری است هوایی شده است از صائب تبریزی دیوان اشعار 646
1. دل سودازده عمری است هوایی شده است
آه اگر راه به آن زلف پریشان نبرد!
آه سردی خضر راه ما سبکباران بس است از صائب تبریزی دیوان اشعار 647
1. آه سردی خضر راه ما سبکباران بس است
هر نسیمی از چمن برگ خزان را می‌برد
یک جا قرار نیست مرا از شتاب عمر از صائب تبریزی دیوان اشعار 648
1. یک جا قرار نیست مرا از شتاب عمر
در رهگذار سیل، که را خواب می‌برد؟