دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش از اوحدی مراغه‌ای غزل 441
1. دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش
تا چرا این خسته‌دل را دور کرد از یار خویش؟
با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش از اوحدی مراغه‌ای غزل 442
1. با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش
آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟ از اوحدی مراغه‌ای غزل 443
1. باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟
یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟
گر بنگری در آینه روزی صفای خویش از اوحدی مراغه‌ای غزل 444
1. گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
ای بس که بی‌خبر بدوی در قفای خویش
مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش از اوحدی مراغه‌ای غزل 445
1. مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش
ناگاه در کمند تو رفتم به پای خویش
گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق از اوحدی مراغه‌ای غزل 446
1. گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق
خود هیچ یاد و هوش نیاورد مست عشق
دلم خرقه‌ای دارد از پیر عشق از اوحدی مراغه‌ای غزل 447
1. دلم خرقه‌ای دارد از پیر عشق
که گردن نپیچد ز زنجیر عشق
ز حسن تو پیدا شد آیین عشق از اوحدی مراغه‌ای غزل 448
1. ز حسن تو پیدا شد آیین عشق
خرد را لبت کرد تلقین عشق
ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لک از اوحدی مراغه‌ای غزل 449
1. ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لک
دیگر سیاه چرده ندیدم بدین نمک
زاهدان را گذاشتیم به جنگ از اوحدی مراغه‌ای غزل 450
1. زاهدان را گذاشتیم به جنگ
ما و جام شراب و نغمهٔ چنگ
ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل از اوحدی مراغه‌ای غزل 451
1. ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل
در همه عالم که دید عشق چنین بی‌خلل؟
که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟ از اوحدی مراغه‌ای غزل 452
1. که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟
خبری زان صنم ماهرخ مشکین خال