درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش از اوحدی مراغهای غزل 429
1. درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش
که ما صد بار گم گشتیم همچون سایه در نورش
چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش از اوحدی مراغهای غزل 430
1. چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش
ورش دانستهای، زنهار! خامش باش و دم درکش
دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکش از اوحدی مراغهای غزل 431
1. دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکش
کنون که قبله گرفتی سر از نماز مکش
که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟ از اوحدی مراغهای غزل 432
1. که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟
ز سجده گاه عبادت به پیش صدر جلالش
دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش از اوحدی مراغهای غزل 433
1. دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش
چارهای نیست به جز جای که در دل کنمش
گر دستها چو زلف در آرم به گردنش از اوحدی مراغهای غزل 434
1. گر دستها چو زلف در آرم به گردنش
کس را بدین قدر نتوان کرد سرزنش
نیست عیب ار دوست میدارم منش از اوحدی مراغهای غزل 435
1. نیست عیب ار دوست میدارم منش
با چنان رویی که دارد دشمنش؟
امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش از اوحدی مراغهای غزل 436
1. امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش
فردا طلب مرا به سر کوی میفروش
بباد صبا گفتم از شوق دوش از اوحدی مراغهای غزل 437
1. بباد صبا گفتم از شوق دوش
که: درکارم، ار میتوانی، بکوش
پستهٔ آن ماه مروارید گوش از اوحدی مراغهای غزل 438
1. پستهٔ آن ماه مروارید گوش
چون بخندد بشکند بازار نوش
دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروش از اوحدی مراغهای غزل 439
1. دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروش
شود چو باغ بهشت این زمین دیبا پوش
ای رخت خرم و دهانت خوش از اوحدی مراغهای غزل 440
1. ای رخت خرم و دهانت خوش
وآن نظر کردن نهانت خوش