من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز از اوحدی مراغهای غزل 406
1. من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز
به تمنای تو افتادهام، ای شمع طراز
منم غریب دیار تو، ای غریبنواز از اوحدی مراغهای غزل 407
1. منم غریب دیار تو، ای غریبنواز
دمی به حال غریب دیار خود پرداز
آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز از اوحدی مراغهای غزل 408
1. آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز
گفتم که: عاشقم، به گمان اوفتاد باز
یار ار نمیکند به حدیث تو گوش باز از اوحدی مراغهای غزل 409
1. یار ار نمیکند به حدیث تو گوش باز
عیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز
ما در به روی خلق فرو بستهایم باز از اوحدی مراغهای غزل 410
1. ما در به روی خلق فرو بستهایم باز
در شاهد خیال تو پیوستهایم باز
اگر نوبهاری ببینیم باز از اوحدی مراغهای غزل 411
1. اگر نوبهاری ببینیم باز
که بر سبزه زاری نشینیم باز
عنایتیست خدا را به حال ما امروز از اوحدی مراغهای غزل 412
1. عنایتیست خدا را به حال ما امروز
عنایتیست خدا را به حال ما امروز
گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز از اوحدی مراغهای غزل 413
1. گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز
ما بدانیم که در باغ گلی هست امروز
هر چه گویم من، ای دبیر، امروز از اوحدی مراغهای غزل 414
1. هر چه گویم من، ای دبیر، امروز
نه به هوشم، ز من مگیر امروز
کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز از اوحدی مراغهای غزل 415
1. کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز
و آن درد را که بود نکردم دوا هنوز
گلت بنده گردید و شمشاد نیز از اوحدی مراغهای غزل 416
1. گلت بنده گردید و شمشاد نیز
غلام تو شد سرو آزاد نیز