دیریست که یار ما نمیآید از اوحدی مراغهای غزل 370
1. دیریست که یار ما نمیآید
پیغام به کار ما نمیآید
دلی که در سر زلف شما همی آید از اوحدی مراغهای غزل 371
1. دلی که در سر زلف شما همی آید
به پای خویش به دام بلا همی آید
دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیرید از اوحدی مراغهای غزل 372
1. دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیرید
دزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
باز پیوند، که دوری به نهایت برسید از اوحدی مراغهای غزل 373
1. باز پیوند، که دوری به نهایت برسید
چارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید از اوحدی مراغهای غزل 374
1. نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید
گل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید
من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید از اوحدی مراغهای غزل 375
1. من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
گم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید از اوحدی مراغهای غزل 376
1. دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
دو دم به دل برآمد و آتش به جان رسید
ای مردم کور، این چه بهارست ببینید از اوحدی مراغهای غزل 377
1. ای مردم کور، این چه بهارست ببینید
گلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
هر که از برگ و از نوا گوید از اوحدی مراغهای غزل 378
1. هر که از برگ و از نوا گوید
مشنو: کز زبان ما گوید
به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خور از اوحدی مراغهای غزل 379
1. به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خور
ببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر
وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر از اوحدی مراغهای غزل 380
1. وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر
شیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
بگشای ز رخ نقاب دیدار از اوحدی مراغهای غزل 381
1. بگشای ز رخ نقاب دیدار
تا نگذرد از درت خریدار