در هر ولایتی ز شرف نام ما رود از اوحدی مراغهای غزل 346
1. در هر ولایتی ز شرف نام ما رود
گر دوست بر متابعت کام ما رود
آن فروغ دیده و آن راحت دل میرود از اوحدی مراغهای غزل 347
1. آن فروغ دیده و آن راحت دل میرود
رخت بردارید، همراهان، که محمل میرود
گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شود از اوحدی مراغهای غزل 348
1. گفتم: که: بیوصال تو ما را به سر شود
گر صبر صبر ماست عجب دارم ار شود
ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟ از اوحدی مراغهای غزل 349
1. ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟
مگر همین دل مسکین چو ناگزیر شود
رخت دل بدزدد نهان شود از اوحدی مراغهای غزل 350
1. رخت دل بدزدد نهان شود
دلم بر تو زین بد گمان شود
هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود از اوحدی مراغهای غزل 351
1. هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود
وانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود از اوحدی مراغهای غزل 352
1. در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود
راه ترا هزار و دو منزل یکی شود
بیتو دل و جان من زیر و زبر میشود از اوحدی مراغهای غزل 353
1. بیتو دل و جان من زیر و زبر میشود
دم به دمم درد دل بیش و بتر میشود
فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشود از اوحدی مراغهای غزل 354
1. فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشود
شکرست آن لعل و دلها زان شکارش میشود
کو دیدهای که بیتو به خون تر نمیشود؟ از اوحدی مراغهای غزل 355
1. کو دیدهای که بیتو به خون تر نمیشود؟
یا رخ که از فراق تو چون زر نمیشود؟
شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود از اوحدی مراغهای غزل 356
1. شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود
چو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
بریدن حیفم آید بعد از آن عهد از اوحدی مراغهای غزل 357
1. بریدن حیفم آید بعد از آن عهد
چنین رویی نشاید آن چنان عهد