اول فطرت که نقش صورت چین بستهاند از اوحدی مراغهای غزل 287
1. اول فطرت که نقش صورت چین بستهاند
مهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
فرش زمردین به زمین در کشیدهاند از اوحدی مراغهای غزل 288
1. فرش زمردین به زمین در کشیدهاند
و آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاند از اوحدی مراغهای غزل 289
1. دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاند
کان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
باز شادروان گل بر روی خار انداختند از اوحدی مراغهای غزل 290
1. باز شادروان گل بر روی خار انداختند
زلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
یوسف ما را به چاه انداختند از اوحدی مراغهای غزل 291
1. یوسف ما را به چاه انداختند
گرگ او را در گناه انداختند
دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند از اوحدی مراغهای غزل 292
1. دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند
از خرابات سوی صومعه مست آوردند
تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند از اوحدی مراغهای غزل 293
1. تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند
کز آستان تو چون سایه در نمیگذرند
کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟ از اوحدی مراغهای غزل 294
1. کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟
این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند
آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند از اوحدی مراغهای غزل 295
1. آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند
یا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند
چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند از اوحدی مراغهای غزل 296
1. چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند
دامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند از اوحدی مراغهای غزل 297
1. جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند
نقل منه، که او دگر کم سخن علف کند
کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟ از اوحدی مراغهای غزل 298
1. کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟
به نام من ز لبت بوسهای سؤال کند؟