1 گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را شیوه مستی نشدی نرگس پر خوابش را
2 ما چنین غرقه به خون از پیِ آنیم ز اشک که در اوّل نگرفتیم سرِ آبش را
3 آه گرم از سبب آنکه مرا بی سببی سوخت، یارب تو نسازی دگر اسبابش را
4 طاق ابرو بنما گوشه نشین را نفسی تا که درهم شکند گوشهٔ محرابش را
1 گهی که عشق به خود راه می نمود مرا ز بودِ خود سر مویی خبر نبود مرا
2 درِ مجاز ببستم به روی خویش، چو دوست به روی دل ز حقیقت دری گشود مرا
3 به پیش روی من از عشق داشت آیینه دراو چنانکه بباید به من نمود مرا
4 کشید عاقبت اندیشهٔ دهان و لبش به عالم عدم از عرصهٔ وجود مرا
1 گیسو برید و شد فزون مهرش منِ گمراه را گم کرده ره داند بلی قدرِ شبِ کوتاه را
2 گو شام هجران همدمان باری به فریادم رسند از آتش پنهان من خود دل بسوزد آه را
3 خاکِ رهت را اشک اگر با خون بیامیزد مرنج گویم به چشم خویشتن تا پاک سازد راه را
4 باشد به خاطر همچنان مهر زمین بوس تواَش صدبار اگر از آسمان اندازی ای جان ماه را
1 ناصح چه کار دارد در عشقِ یار با ما جایی که عشق باشد او را چه کار با ما
2 ای پند گوی تا کی منعم کنی ز گریه لطفی نمای و ما را یک دم گذار با ما
3 گنج مراد خواهی برخیز گرم چون شمع در کنج نامرادی شب زنده دار با ما
4 گر بی قرار شد دل در عاشقی عجب نیست چون روز اول این بود او را قرار با ما
1 هر خبر کز سرکشی گوید صبا سرو قدّت می رباید از هوا
2 سرو تا شد بندهٔ نخل قدت می برآید گرد باغ آزاد پا
3 زد بنفشه با خطِ سبز تو لاف زان زبانش را کشیدند از قفا
4 دی به دشنامی سگِ کوی توام در چه کاری گفت گفتم در دعا
1 عشق میگفت از کَرَمهای حبیب غم نصیب تست گفتم یا نصیب
2 ما به داغ سینهسوز خود خوشیم تو مبر دردِ سرِ خویش ای طبیب
3 غم نباشد هیچ از این دوری اگر وعدهٔ وصل تو باشد عنقریب
4 گر بپرسی از غریبان دور نیست نبود از اصل کرم اینها غریب
1 ما به چشمت عشق میبازیم و او در عین خواب بر رخت حق نظر داریم و میپوشد نقاب
2 صورتت هرجا که ظاهر میکند فتوایِ حسن مینویسد مفتیِ پیر خرد صحّ الجواب
3 گر ز شام زلف بنماید مه رویت جمال در زمین خواهد فرو رفت از خجالت آفتاب
4 دل نهان کردی ز مردم زخم تیر غمزهات گر نیفکندی سرشک من سپر بر روی آب
1 آنچه بی روی توام گریه به روی آورده است سیل خون است که از دیده به جوی آورده ست
2 باده نوشان تو خرسند به بویی بودند ز آن می لعل که ساقی به سبوی آورده ست
3 با غم عشق تو بی وجه مرا جان دادن دل نمی داد ولی زلف تو روی آورده ست
4 قیمت نکهت زلف تو صبا می داند که شب تیره از آن راه چو موی آورده ست
1 آن روز مه این نور سعادت به جبین داشت کز راه ادب پیش رخت رو به زمین داشت
2 ز آن پیش که در کار کمان عقل برد پی ابروی کماندار تو بر گوشه کمین داشت
3 گر با غمت از نعمت فردوس کنم یاد دانی که مرا وسوسهٔ نفس بر این داشت
4 عمری ست که داریم سری بر قدم فقر در عشق تو خود را نتوان بهتر از این داشت
1 آن معلم که لبت را روش جان آموخت هرچه آموخت به زلف تو پریشان آموخت
2 ظاهراً بر ورق گل به خط سبز خرد آیت حسن نه از یار که قرآن آموخت
3 داد از آن شوخ که در مکتب خوبی ز ادب رحمتِ اندک و بیدادِ فراوان آموخت
4 شیوهٔ فتنه ز خوبان جفا پیشه بپرس که ادیب ازل این حرف به ایشان آموخت