تا زهره و مه در آسمان گشت پدید از خیام رباعی 73
1. تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید
چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد از خیام رباعی 74
1. چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
دل را به کم و بیش دژم نتوان کرد
حیی که به قدرت سر و رو می‌سازد از خیام رباعی 75
1. حیی که به قدرت سر و رو می‌سازد
همواره همو کار عدو می‌سازد
در دهر چو آواز گل تازه دهند از خیام رباعی 76
1. در دهر چو آواز گل تازه دهند
فرمای بتا که می به‌اندازه دهند
در دهر هر آن‌که نیم‌نانی دارد از خیام رباعی 77
1. در دهر هر آن‌که نیم‌نانی دارد
از بهر نشست آشیانی دارد
دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود از خیام رباعی 78
1. دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود
غم خوردن بیهوده نمی‌دارد سود
روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد از خیام رباعی 79
1. روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
ابر از رخ گلزار همی‌شوید گرد
زآن پیش که بر سرت شبیخون آرند از خیام رباعی 80
1. زآن پیش که بر سرت شبیخون آرند
فرمای که تا بادهٔ گلگون آرند
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد از خیام رباعی 81
1. عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پی نیستی و هستی گذرد
کس مشکل اسرار اجل را نگشاد از خیام رباعی 82
1. کس مشکل اسرار اجل را نگشاد
کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد
کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند از خیام رباعی 83
1. کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند
از نیک و بد زمانه بگسل پیوند
گرچه غم و رنج من درازی دارد از خیام رباعی 84
1. گرچه غم و رنج من درازی دارد
عیش و طرب تو سرفرازی دارد