گردون ز زمین هیچ گلی برنارد از خیام رباعی 85
1. گردون ز زمین هیچ گلی برنارد
کش نشکند و هم به زمین نسپارد
گر یک نفست ز زندگانی گذرد از خیام رباعی 86
1. گر یک نفست ز زندگانی گذرد
مگذار که جز به شادمانی گذرد
گویند بهشت و حورعین خواهد بود از خیام رباعی 87
1. گویند بهشت و حورعین خواهد بود
آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود
گویند بهشت و حور و کوثر باشد از خیام رباعی 88
1. گویند بهشت و حور و کوثر باشد
جوی می و شیر و شهد و شکر باشد
گویند هر آن کسان که با پرهیزند از خیام رباعی 89
1. گویند هر آن کسان که با پرهیزند
زآن‌سان که بمیرند چنان برخیزند
می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد از خیام رباعی 90
1. می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
و اندیشه هفتاد و دو ملت ببرد
هر راز که اندر دل دانا باشد از خیام رباعی 91
1. هر راز که اندر دل دانا باشد
باید که نهفته‌تر ز عنقا باشد
هر صبح که روی لاله شبنم گیرد از خیام رباعی 92
1. هر صبح که روی لاله شبنم گیرد
بالای بنفشه در چمن خم گیرد
هرگز دل من ز علم محروم نشد از خیام رباعی 93
1. هرگز دل من ز علم محروم نشد
کم ماند ز اسرار که معلوم نشد
هم دانهٔ امید به خرمن ماند از خیام رباعی 94
1. هم دانهٔ امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
یاران موافق همه از دست شدند از خیام رباعی 95
1. یاران موافق همه از دست شدند
در پای اجل یکان یکان پست شدند
یک جام شراب صد دل و دین ارزد از خیام رباعی 96
1. یک جام شراب صد دل و دین ارزد
یک جرعهٔ می مملکت چین ارزد