خوشا آن سر که سودای تو دارد از فیض کاشانی غزل 250
1. خوشا آن سر که سودای تو دارد
خوشا آندل که غوغای تو دارد
خورشید فلک روشنی از روی تو دارد از فیض کاشانی غزل 251
1. خورشید فلک روشنی از روی تو دارد
هرجاست گلی چاشنی از بوی تو دارد
مستی ز شراب لب جانان مزه دارد از فیض کاشانی غزل 252
1. مستی ز شراب لب جانان مزه دارد
می خوردن از آن لعل بدخشان مزه دارد
شهره شهر شود هر که جمالی دارد از فیض کاشانی غزل 253
1. شهره شهر شود هر که جمالی دارد
کشد آزار خسان هر که کمالی دارد
ز روی مهوشان چشمم دمی دل بر نمی‌دارد از فیض کاشانی غزل 254
1. ز روی مهوشان چشمم دمی دل بر نمی‌دارد
ازین بهتر کسی از عمر حاصل بر نمی‌دارد
خبر شوق مرا هر که به یاران ببرد از فیض کاشانی غزل 255
1. خبر شوق مرا هر که به یاران ببرد
چه مضاعف حسنانی که بمیزان ببرد
مخموری از خمار بجامی که میخرد از فیض کاشانی غزل 256
1. مخموری از خمار بجامی که میخرد
تا کردمش اسیر غلامی که میخرد
از بهر من شراب بوامی که می خرد از فیض کاشانی غزل 257
1. از بهر من شراب بوامی که می خرد
مخموری از خمار بجامی که میخرد
بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد از فیض کاشانی غزل 258
1. بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد
سربسر چون زندگانی بی بهارم بگذرد
تا بکی بی باده و مطرب مدارم بگذرد از فیض کاشانی غزل 259
1. تا بکی بی باده و مطرب مدارم بگذرد
تا بکی در نیک نامی روزگارم بگذرد
جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد از فیض کاشانی غزل 260
1. جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد
قطره شد بیمدد آن به که بعّمان گذرد
عارف خدای دید در اصنام و حال کرد از فیض کاشانی غزل 261
1. عارف خدای دید در اصنام و حال کرد
زاهد زحق ببست دو چشم و جدال کرد