گر صد هزار رنج و تعب باغبان برد از اهلی شیرازی غزل 620
1. گر صد هزار رنج و تعب باغبان برد
گل چون شکفت باد صبا از میان برد
بی تو چو شمع کرده ام گریه و خنده کار خود از اهلی شیرازی غزل 621
1. بی تو چو شمع کرده ام گریه و خنده کار خود
خنده بروز دل کنم گریه بروزگار خود
جام وصلت بکف کج نظران نتوان دید از اهلی شیرازی غزل 622
1. جام وصلت بکف کج نظران نتوان دید
چشم خود در کف دست دگران نتوان دید
جز در حرم کوی تو دل خانه نگیرد از اهلی شیرازی غزل 623
1. جز در حرم کوی تو دل خانه نگیرد
مرغ دل ما انس به بیگانه نگیرد
دو دیده در ره آن مه که کی سواره در آید از اهلی شیرازی غزل 624
1. دو دیده در ره آن مه که کی سواره در آید
کجا بطالع من هرگز این ستاره بر آید
مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد از اهلی شیرازی غزل 625
1. مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد
دندان بدین رطب که تو داری فرو برد
حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداند از اهلی شیرازی غزل 626
1. حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداند
زبان عاشق و معشوق کس نمیداند
هر کس که طاق ابروی او سجده گه کند از اهلی شیرازی غزل 627
1. هر کس که طاق ابروی او سجده گه کند
رویش ز قبله گردد اگر روبه مه کند
حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبرد از اهلی شیرازی غزل 628
1. حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبرد
مرهم درد توام وصل کس از دل نبرد