شعر طنز

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
خداوندا نگه دار از زوالش

ای خواجه رسیدست بلندیت به جایی
کز اهل سموات به گوشت برسد صوت

خداوندا به حال ما نظر کن
ز حال نیک و بد ما را خبر کن

اسراف مکن ببذل مالت
کز سیم و زرت نمیگزیرد

آفرین جان آفرین پاک را
آنکه جان بخشید و ایمان خاک را

آن نگاری که سوی او نگری
او دل از تو برد تو درد بری

شبی گیسو فروهشته به دامن
پلاسین معجر و قیرینه گرزن