از قضا موشی و چغزی با وفا از مولانا مثنوی معنوی 85
1. از قضا موشی و چغزی با وفا
بر لب جو گشته بودند آشنا
این سخن پایان ندارد گفت موش از مولانا مثنوی معنوی 86
1. این سخن پایان ندارد گفت موش
چغز را روزی کای مصباح هوش
گفت کای یار عزیز مهرکار از مولانا مثنوی معنوی 87
1. گفت کای یار عزیز مهرکار
من ندارم بیرخت یکدم قرار
صوفیی را گفت خواجهٔ سیمپاش از مولانا مثنوی معنوی 88
1. صوفیی را گفت خواجهٔ سیمپاش
ای قدمهای ترا جانم فراش
شب چو شه محمود برمیگشت فرد از مولانا مثنوی معنوی 89
1. شب چو شه محمود برمیگشت فرد
با گروهی قوم دزدان باز خورد
گاو آبی گوهر از بحر آورد از مولانا مثنوی معنوی 90
1. گاو آبی گوهر از بحر آورد
بنهد اندر مرج و گردش میچرد
آن سرشتهٔ عشق رشته میکشد از مولانا مثنوی معنوی 91
1. آن سرشتهٔ عشق رشته میکشد
بر امید وصل چغز با رشد
بود عبدالغوث همجنس پری از مولانا مثنوی معنوی 92
1. بود عبدالغوث همجنس پری
چون پری نه سال در پنهانپری
آن یکی درویش ز اطراف دیار از مولانا مثنوی معنوی 93
1. آن یکی درویش ز اطراف دیار
جانب تبریز آمد وامدار
چونک جعفر رفت سوی قلعهای از مولانا مثنوی معنوی 94
1. چونک جعفر رفت سوی قلعهای
قلعه پیش کام خشکش جرعهای