ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش از محتشم غزل 334
1. ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش
منت این و آن مکش تیغ بکش مرا بکش
بیش ازین منت وصل و از رخ آن ماه مکش از محتشم غزل 335
1. بیش ازین منت وصل و از رخ آن ماه مکش
گر کشد هجر تو را جان بده و آه مکش
صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش از محتشم غزل 336
1. صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش
به زان که ببینم به طفیل دگرانش
هزارگونه متاع است ناز را به دکانش از محتشم غزل 337
1. هزارگونه متاع است ناز را به دکانش
نگاه گوشهٔ چشم از متاعهای گرانش
آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش از محتشم غزل 338
1. آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش
و آن خیرگی و طرف کله برشکستنش
بزم برهم زدهای ای دل بر خشم به جوش از محتشم غزل 339
1. بزم برهم زدهای ای دل بر خشم به جوش
چشم از جنگ بغوغالب از اعراض خموش
ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش از محتشم غزل 340
1. ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش
لب از شراب در آتش گل از عرق در جوش
سحر به کوچه بیگانهای فتادم دوش از محتشم غزل 341
1. سحر به کوچه بیگانهای فتادم دوش
فتاد ناگهم آواز آشنا در گوش
آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش از محتشم غزل 342
1. آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش
میگدازد جگر شیر ز طرز نگهش
به عزم رقص چون در جنبش آید نخل بالایش از محتشم غزل 343
1. به عزم رقص چون در جنبش آید نخل بالایش
نماند زنده غیر از نخل بند نخل بالایش
مهی که زینت حسنست گرمی خویش از محتشم غزل 344
1. مهی که زینت حسنست گرمی خویش
طپانچه بر رخ خورشید میزند رویش
پری وشی دل دیوانه میکشد سویش از محتشم غزل 345
1. پری وشی دل دیوانه میکشد سویش
که نیست حد بشر سیر دیدن رویش