تا کی غم این جهان فرسوده خورم از ملک خاتون رباعی 217
1. تا کی غم این جهان فرسوده خورم
تا چند جفای مردم سفله برم
یارب گنهم تو عفو گردان به کرم از ملک خاتون رباعی 218
1. یارب گنهم تو عفو گردان به کرم
یارب تو مینداز به لطف از نظرم
گرمی برش به ناز خوش خوش گیرم از ملک خاتون رباعی 219
1. گرمی برش به ناز خوش خوش گیرم
و آن لعل لب نگار دلکش گیرم
گفتم که هوای یار سرکش گیرم از ملک خاتون رباعی 220
1. گفتم که هوای یار سرکش گیرم
سودای سر زلف مشوّش گیرم
من پیش دو چشم نیمه مستت میرم از ملک خاتون رباعی 221
1. من پیش دو چشم نیمه مستت میرم
و آنگه به لبان می پرستت میرم
پروانه صفت پیش تو در پروازم از ملک خاتون رباعی 222
1. پروانه صفت پیش تو در پروازم
در پای تو از عشق تو سر می بازم
می سوزم و با عشق رخت می سازم از ملک خاتون رباعی 223
1. می سوزم و با عشق رخت می سازم
چون شمع میان جمع باشد رازم
بر آتش عشق تو کبابی ارزم از ملک خاتون رباعی 224
1. بر آتش عشق تو کبابی ارزم
وز لعل لبت جام شرابی ارزم
چون شمع ز سر تا به قدم می سوزم از ملک خاتون رباعی 225
1. چون شمع ز سر تا به قدم می سوزم
من سوخته ام دگر به غم می سوزم
یارب ز گل رخت به خاری برسم از ملک خاتون رباعی 226
1. یارب ز گل رخت به خاری برسم
وز نرگس مستت به خماری برسم
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم از ملک خاتون رباعی 227
1. آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
بیدیدنش از گریه نیاساید چشم
ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم از ملک خاتون رباعی 228
1. ای عشق رخت برده مرا خواب از چشم
سودای توأم گشاده خوناب از چشم