ای جان و جهان کرده من اندر سر دل از ملک خاتون رباعی 193
1. ای جان و جهان کرده من اندر سر دل
و افتاده منم ز دل به چاهی مشکل
وقتست که باغ را به بار آید گل از ملک خاتون رباعی 194
1. وقتست که باغ را به بار آید گل
وز سرو قد تو در کنار آید گل
بلبل که تو از جان شده ای ناظر گل از ملک خاتون رباعی 195
1. بلبل که تو از جان شده ای ناظر گل
گل می رود از باغ تو شو حاضر گل
وقتست که بر سرم کنی باران گل از ملک خاتون رباعی 196
1. وقتست که بر سرم کنی باران گل
زیرا که ز باغ رو کند پنهان گل
دلدار ز شوق رفت در گلشن گل از ملک خاتون رباعی 197
1. دلدار ز شوق رفت در گلشن گل
جوشید ز رشک روش خون در تن گل
آمد گه آن که خوش بود دامن گل از ملک خاتون رباعی 198
1. آمد گه آن که خوش بود دامن گل
آمد به فغان هزار پیرامن گل
ای بر رخ زیبات شده مجنون گل از ملک خاتون رباعی 199
1. ای بر رخ زیبات شده مجنون گل
بی مهر و وفا مباش تو همچون گل
تخت چمن جهان که آراست چو گل از ملک خاتون رباعی 200
1. تخت چمن جهان که آراست چو گل
در جمله جهان مگو که زیباست چو گل
در صبح صبا چمن بیاراست ز گل از ملک خاتون رباعی 201
1. در صبح صبا چمن بیاراست ز گل
بستان به رخ خوب تو زیباست چو گل
در پای گل و سرو دلم کرد مقام از ملک خاتون رباعی 202
1. در پای گل و سرو دلم کرد مقام
آوخ چه شود اگر دهد دست مدام
در باغ رخ تو گل به بار است مدام از ملک خاتون رباعی 203
1. در باغ رخ تو گل به بار است مدام
و آن نرگس مست پر خمارست مدام
رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام از ملک خاتون رباعی 204
1. رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
در شام دو زلف تو دلم کرد مقام