افتاده مرا دیده به یاری نازک از ملک خاتون رباعی 181
1. افتاده مرا دیده به یاری نازک
دل بسته به روی گلعذاری نازک
در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگ از ملک خاتون رباعی 182
1. در باغ برهنه گشتی ای شاهد شنگ
رفت از رخ گل ز شرم اندام تو رنگ
گفتم که چو ابرویت که دیدست هلال از ملک خاتون رباعی 183
1. گفتم که چو ابرویت که دیدست هلال
گفتا که چنین در شب عیدست هلال
پا بسته ابروت شدم همچو هلال از ملک خاتون رباعی 184
1. پا بسته ابروت شدم همچو هلال
در دیده نشد هنوز آن حسن و جمال
گل گفت به خنده صبحدم با بلبل از ملک خاتون رباعی 185
1. گل گفت به خنده صبحدم با بلبل
تا کی بود از تو در جهان این غلغل
از عکس رخ تو گل و گلزار خجل از ملک خاتون رباعی 186
1. از عکس رخ تو گل و گلزار خجل
از رنگ لب لعل تو گلنار خجل
در صبح رخ دوست نیاز آرد دل از ملک خاتون رباعی 187
1. در صبح رخ دوست نیاز آرد دل
در طاق دو ابروش نماز آرد دل
با غصّه روزگار می ساز ای دل از ملک خاتون رباعی 188
1. با غصّه روزگار می ساز ای دل
پوشیده ز یار عشق می باز ای دل
تا کی به غم زمانه سازیم ای دل از ملک خاتون رباعی 189
1. تا کی به غم زمانه سازیم ای دل
در بوته غم چو زر گدازیم ای دل
هرچند که تو دشمن جانی ای دل از ملک خاتون رباعی 190
1. هرچند که تو دشمن جانی ای دل
در جان من خسته روانی ای دل
زنهار بکوش تا توانی ای دل از ملک خاتون رباعی 191
1. زنهار بکوش تا توانی ای دل
در کوی وفا و مهربانی ای دل
در صبحدمی که خوش سراید بلبل از ملک خاتون رباعی 192
1. در صبحدمی که خوش سراید بلبل
در باغ فتد ز عشق رویش غلغل