حدیثی دیگری کرده مگر گوش از آشفتهٔ غزل 606
1. حدیثی دیگری کرده مگر گوش
که بلبل عهد گل کرده فراموش
هر که سری بسر نهد یارش از آشفتهٔ غزل 607
1. هر که سری بسر نهد یارش
گو بجان سر او نگهدارش
چه اختر بود طالع در شب دوش از آشفتهٔ غزل 608
1. چه اختر بود طالع در شب دوش
که با آن ماه رو بودم در آغوش
بر عشق صبر میکنم و بر جراحتش از آشفتهٔ غزل 609
1. بر عشق صبر میکنم و بر جراحتش
وز عقل میگریزم و داروی راحتش
گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش از آشفتهٔ غزل 610
1. گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش
چو شمع صبح بپایت فدا کنم سر خویش
چشم مهجور کی بود خوابش از آشفتهٔ غزل 611
1. چشم مهجور کی بود خوابش
که بر آبست صبر و پایابش
زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش از آشفتهٔ غزل 612
1. زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش
از آتش سودای تو دل گشته مشوش
عام است پیر میکده ما کرامتش از آشفتهٔ غزل 613
1. عام است پیر میکده ما کرامتش
مطرب بخوان تو فاتحه بهر سلامتش
دل نمک سود لعل خندانش از آشفتهٔ غزل 614
1. دل نمک سود لعل خندانش
جان بر آتش زآب دندانش
نقد روان مرا بکف تا به تو برفشانمش از آشفتهٔ غزل 615
1. نقد روان مرا بکف تا به تو برفشانمش
دل بگمان که از جفا من زتو واستانمش
شبی کان کودکم آید در آغوش از آشفتهٔ غزل 616
1. شبی کان کودکم آید در آغوش
کنم صبح جوانی را فراموش
روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش از آشفتهٔ غزل 617
1. روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش
من دوان از پی دل زپی دلبر خویش