عام است پیر میکده ما کرامتش از آشفتهٔ غزل 613

1 عام است پیر میکده ما کرامتش مطرب بخوان تو فاتحه بهر سلامتش

2 یکعمر بیش صرف وفای تو کرده ایم ای بیوفا بگو زکه گیرم غرامتش

3 آنرا که احتمال وصالی بود بعشق آسان بود تحمل بار ملامتش

4 آن مشتری خصال گرت هست در وثاق از مشتری چه خواهی و از استقامتش

5 صد جوی خون زدیده رود در کنار اگر زیب کنار غیر بود سرو قامتش

6 بیهوده صرف مهر بتان گشت عمر ما آوخ زدرد عاشقی و از ندامتش

7 آشفته میرود که شود خاک در نجف کاسودگی دهند زهول قیامتش