کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟ از صائب تبریزی دیوان اشعار 518

1 داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما جغد می گردد همایون در خراب آباد ما

2 جنبش گهواره خواب طفل را سازد گران از تزلزل بیش محکم می شود بنیاد ما

1 روز وصل است و دل غم دیده ما شاد نیست طفل ما در صبح نوروزی چنین آزاد نیست

2 ای نسیم از زلف او بردار دست رعشه دار ناخن این کار در سر پنجه شمشاد نیست

1 دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم تا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم

2 این گردن ضعیف سزاوار تیغ نیست در قتل خویش زحمت قاتل نمی دهم

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟