چه شبها روز کردم در شبستان سر زلفش از صائب تبریزی دیوان اشعار 1087

1 دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت گل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

2 کم خود گیر که انگشت نما می گردد هر که چون ماه درین حلقه کم خویش گرفت

1 چشم گشایش از خلق، نبود به هیچ بابم در بزم بیسوادان، لب بسته چون کتابم

1 تا صدق طلب خضر من آبله پا بود هر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

2 از کشمکش عشق رسیدیم به دولت این اره به فرق سر ما بال هما بود

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را