در لباس از سینه تفسیده آهی می کشم از صائب تبریزی دیوان اشعار 493

1 چشم گشایش از خلق، نبود به هیچ بابم در بزم بیسوادان، لب بسته چون کتابم

1 اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم عجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم

2 ز اشک شمع به شبگردی اشک من پیش است ز گریه زمزم صد کعبه شبستانم

1 اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است

1 کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را

2 می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

1 نیست یک نقطهٔ بیکار درین صفحهٔ خاک ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

1 ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

2 همان بهتر که روگردان شوم از خیل مژگانش به غیر از خون دل خوردن چه طرف از نیشتر بستم