هیچم دلِ شکسته موافق نمی شود از نزاری غزل 573
1. هیچم دلِ شکسته موافق نمی شود
خود هیچ هفته نیست که عاشق نمی شود
خوشا که عید به ما وعدۀ وصال دهد از نزاری غزل 574
1. خوشا که عید به ما وعدۀ وصال دهد
نمازِ شام افق مژدۀ هلال دهد
از یارِ خشم کرده نشانم که می دهد از نزاری غزل 575
1. از یارِ خشم کرده نشانم که می دهد
یا ز آن ز دست رفته عنانم که می دهد
آهِ ندامت ز شیخ وشاب بر آید از نزاری غزل 576
1. آهِ ندامت ز شیخ وشاب بر آید
آری چندان که آفتاب بر آید
قیامت از جهان باری برآید از نزاری غزل 577
1. قیامت از جهان باری برآید
چنین سرو ار به گلزاری برآید
آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآید از نزاری غزل 578
1. آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآید
وان آفتابِ وصلت از جانبی برآید
هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید از نزاری غزل 579
1. هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید
به جفا رفت همانا به وفا باز آید
نشسته ام مترصّد که یار باز آید از نزاری غزل 580
1. نشسته ام مترصّد که یار باز آید
قرارداد مگر به قرار بازآید
زهی مراد اگر از دست رفته بازآید از نزاری غزل 581
1. زهی مراد اگر از دست رفته بازآید
به دست وانۀ امّیدِ من چو بازآید
آن بر شکسته از ما باشد که باز آید از نزاری غزل 582
1. آن بر شکسته از ما باشد که باز آید
این جا دری گشاید آن جا رهی نماید
این چه بوییست که از بادِ صبا میآید از نزاری غزل 583
1. این چه بوییست که از بادِ صبا میآید
وین چه مرغیست که از سویِ سبا میآید
ز بس که در نظرم آفتاب میآید از نزاری غزل 584
1. ز بس که در نظرم آفتاب میآید
ز چشمِ مردمکِ دیده آب میآید