که را طاقت امتحان تو باشد از نزاری غزل 501
1. که را طاقت امتحان تو باشد
مگر آن کسی را که آن تو باشد
مرا در سینه سودای تو باشد از نزاری غزل 502
1. مرا در سینه سودای تو باشد
سواد دیده در پای تو باشد
دلبر ما فرشته خو باشد از نزاری غزل 503
1. دلبر ما فرشته خو باشد
روح ما را فرح ازو باشد
به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد از نزاری غزل 504
1. به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد
کسی نگفت که ترک فرشته خو باشد
گر یاد کند یک شبَکم یار چه باشد از نزاری غزل 505
1. گر یاد کند یک شبَکم یار چه باشد
تا شاد شوم زو من غمخوار چه باشد
دلم تا کی چنین دیوانه باشد از نزاری غزل 506
1. دلم تا کی چنین دیوانه باشد
چراغ عشق را پروانه باشد
مشنو که مرا جز تو یاری و کسی باشد از نزاری غزل 507
1. مشنو که مرا جز تو یاری و کسی باشد
باتو ز جهان خوشتر گر خوش نفسی باشد
گر دگر باره مرا با تو وصالی باشد از نزاری غزل 508
1. گر دگر باره مرا با تو وصالی باشد
خوش ملاقاتی و بس نادره حالی باشد
من که باشم که مرا چون و چرایی باشد از نزاری غزل 509
1. من که باشم که مرا چون و چرایی باشد
یا چه مرغم که مرا با تو هوایی باشد
ساربان هشیار و اشتر زیر محمل مست شد از نزاری غزل 510
1. ساربان هشیار و اشتر زیر محمل مست شد
کاروانی چون شتر منزل به منزل مست شد
چشمه خضر دهانیست که جان میبخشد از نزاری غزل 511
1. چشمه خضر دهانیست که جان میبخشد
روح را معجزه روح روان میبخشد
با دل از دست رفت و کار دگر شد از نزاری غزل 512
1. با دل از دست رفت و کار دگر شد
بخت ز من برشکست و یار دگر شد