دریغ عمر که بی روی آن نگار برفت از نزاری غزل 346
1. دریغ عمر که بی روی آن نگار برفت
در انتظار شد و ایام و روزگار برفت
چه جای دشمنی است آن که یار کرد و برفت از نزاری غزل 347
1. چه جای دشمنی است آن که یار کرد و برفت
به اختیار سفر اختیار کرد و برفت
گرمرا در بی هشی با دوست کاری رفت رفت از نزاری غزل 348
1. گرمرا در بی هشی با دوست کاری رفت رفت
بی دلی را گر زدستش اختیاری رفت رفت
از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت از نزاری غزل 349
1. از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت
که صبح و شام و شب و روز با شراب گرفت
دلم از تو دل برنخواهد گرفت از نزاری غزل 350
1. دلم از تو دل برنخواهد گرفت
پی یار دیگر مخواهد گرفت
بوی عرق چین تو باد صبا برگرفت از نزاری غزل 351
1. بوی عرق چین تو باد صبا برگرفت
یا زخواص بهار نشو و نما برگرفت
تا دل مجنون ما راه قلندر گرفت از نزاری غزل 352
1. تا دل مجنون ما راه قلندر گرفت
هر چه نه لیلیش بود از همه دل برگرفت
خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت از نزاری غزل 353
1. خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت
بسوخت وز جگر تشنه آب بازگرفت
ما دگر بوی کسی برنتوانیم گرفت از نزاری غزل 354
1. ما دگر بوی کسی برنتوانیم گرفت
هر زمان شیوه ی دیگر نتوانیم گرفت
به هیچ انجمن داستانی نرفت از نزاری غزل 355
1. به هیچ انجمن داستانی نرفت
که از حال من هم چنانی نرفت
عقل نه این دید نه آن باز گفت از نزاری غزل 356
1. عقل نه این دید نه آن باز گفت
عشق به من نام و نشان باز گفت
نگارم را ز جان خوشتر توان گفت از نزاری غزل 357
1. نگارم را ز جان خوشتر توان گفت
لبش را چشمه کوثر توان گفت