گر به فرمانِ من سوخته خرمن باشی از نزاری غزل 1263
1. گر به فرمانِ من سوخته خرمن باشی
من غلام تو و تو خواجگی من باشی
به دست بی خبران چیست هیچ سرزنشی از نزاری غزل 1264
1. به دست بی خبران چیست هیچ سرزنشی
دریغ اگر به دل افسردگان رسد تپشی
برخیز نگارا و برافروز چراغی از نزاری غزل 1265
1. برخیز نگارا و برافروز چراغی
بر سوز بخوری ز پی ضعف دماغی
دلا یک رنگ شو با ما مپوش از زرق زراقی از نزاری غزل 1266
1. دلا یک رنگ شو با ما مپوش از زرق زراقی
مکن تر دامنی بر خشک و بستان ساغر از ساقی
کُشتی ز بس انتظار تا کی از نزاری غزل 1267
1. کُشتی ز بس انتظار تا کی
ای یار فریب یار تا کی
فراقِ دوست چه دردست بی دواء الکی از نزاری غزل 1268
1. فراقِ دوست چه دردست بی دواء الکی
به داغ هجر دلم کی دوا پذیرد کی
ای دل آخر سر بنه گردن فرازی تا به کی از نزاری غزل 1269
1. ای دل آخر سر بنه گردن فرازی تا به کی
وقتِ آن آمد که خود را برنسازی تا به کی
سوختم در زمهریر از تشنگی از نزاری غزل 1270
1. سوختم در زمهریر از تشنگی
تا به کی دارم نفیر از تشنگی
مرا با دوست می افتد به هر وقتی و هر حالی از نزاری غزل 1271
1. مرا با دوست می افتد به هر وقتی و هر حالی
ملاقاتی نمی گویم به هر ماهی و هر سالی
شدستم ناگهان در وجد و حالی از نزاری غزل 1272
1. شدستم ناگهان در وجد و حالی
خراب از غمزه ی مست غزالی
عشق آمد و کرد خانه خالی از نزاری غزل 1273
1. عشق آمد و کرد خانه خالی
بنشست به امر و نهی حالی
ما را نبود قاعده ی جنگ و جدالی از نزاری غزل 1274
1. ما را نبود قاعده ی جنگ و جدالی
اما بود امید به صلحی و وصالی