مگر مردمی خیره دانی همی از فرازنامه فرامرزنامه 1
1. مگر مردمی خیره دانی همی
جز این را ندانی نشانی همی
از آغاز باید که دانی درست از فرازنامه فرامرزنامه 1
1. از آغاز باید که دانی درست
سر مایه گوهران از نخست
به چندان فروغ و به چندان چراغ از فرازنامه فرامرزنامه 3
1. به چندان فروغ و به چندان چراغ
بیاراسته چون به نوروز باغ
چراغیست مر تیره شب را بسیج از فرازنامه فرامرزنامه 4
1. چراغیست مر تیره شب را بسیج
به بد تاتوانی تو هرگز مپیچ
اگر دل نخواهی که باشد نژند از فرازنامه فرامرزنامه 5
1. اگر دل نخواهی که باشد نژند
نخواهی که دایم بوی مستمند
به نام خداوند مشکل گشای از فرازنامه فرامرزنامه 6
1. به نام خداوند مشکل گشای
که او هست بر نیک و بد رهنما
به فرمان دادار فیروزگر از فرازنامه فرامرزنامه 7
1. به فرمان دادار فیروزگر
ز رستم بشد دخت شه بارور
چو دریا دل بانو آمد به جوش از فرازنامه فرامرزنامه 8
1. چو دریا دل بانو آمد به جوش
فرامرز چون شیر برزد خروش
بدانست رستم که او سرکش است از فرازنامه فرامرزنامه 9
1. بدانست رستم که او سرکش است
که در جنگ همچون که آتش است
برفتند اندوه گین هر دوان از فرازنامه فرامرزنامه 10
1. برفتند اندوه گین هر دوان
به ایوان رستم گو پهلوان
چو بانو در آن جنگ پیکار دید از فرازنامه فرامرزنامه 11
1. چو بانو در آن جنگ پیکار دید
جهان بر جهان بین خود تار دید