مها به دل نظری کن که دل تو را دارد از مولانا غزل 931
1. مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
به روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد
مها به دل نظری کن که دل تو را دارد از مولانا غزل 932
1. مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
که روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد
میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد از مولانا غزل 933
1. میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد
که بو کنید دهان مرا چه بو دارد
میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد از مولانا غزل 934
1. میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد
که بو کنید دهان مرا چه بو دارد
مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد از مولانا غزل 935
1. مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد
که بی‌عنایت جان باغ چون لحد باشد
مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند از مولانا غزل 936
1. مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند
مرا جمال تو باید قمر چه سود کند
فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند از مولانا غزل 937
1. فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند
از آنک عشق تو بنیاد عافیت برکند
سخن به نزد سخندان بزرگوار بود از مولانا غزل 938
1. سخن به نزد سخندان بزرگوار بود
ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود
به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود از مولانا غزل 939
1. به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود
که جان تویی و دگر جمله نقش و نام بود
ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود از مولانا غزل 940
1. ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود
بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود