آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود از مولانا غزل 745
1. آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود
آمدم تا عذر خواهم ساعتی از کار خود
برنشست آن شاه عشق و دام ظلمت بردرید از مولانا غزل 746
1. برنشست آن شاه عشق و دام ظلمت بردرید
همچو ماه هفت و هشت و آفتاب روز عید
ای طربناکان ز مطرب التماس می‌کنید از مولانا غزل 747
1. ای طربناکان ز مطرب التماس می‌کنید
سوی عشرت‌ها روید و میل بانگ نی کنید
فخر جمله ساقیانی ساغرت در کار باد از مولانا غزل 748
1. فخر جمله ساقیانی ساغرت در کار باد
چشم تو مخمور باد و جان ما خمار باد
مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد از مولانا غزل 749
1. مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد
ای مسلمانان ز دست مست دلبر داد داد
شاد شد جانم که چشمت وعده احسان نهاد از مولانا غزل 750
1. شاد شد جانم که چشمت وعده احسان نهاد
ساده دل مردی که دل بر وعده مستان نهاد
هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشد از مولانا غزل 751
1. هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشد
گر بخواهم ور نخواهم او مرا اندرکشد
هم دلم ره می‌نماید هم دلم ره می‌زند از مولانا غزل 752
1. هم دلم ره می‌نماید هم دلم ره می‌زند
هم دلم قلاب و هم دل سکه شه می‌زند
هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند از مولانا غزل 753
1. هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند
هم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند
می‌خرامد آفتاب خوبرویان ره کنید از مولانا غزل 754
1. می‌خرامد آفتاب خوبرویان ره کنید
روی‌ها را از جمال خوب او چون مه کنید
شاه ما از جمله شاهان پیش بود و بیش بود از مولانا غزل 755
1. شاه ما از جمله شاهان پیش بود و بیش بود
زانک شاهنشاه ما هم شاه و هم درویش بود
علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود از مولانا غزل 756
1. علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود
گر زمستان بد بود اندر بهاران صد شود