ساقی برخیز کان مه آمد از مولانا غزل 723
1. ساقی برخیز کان مه آمد
بشتاب که سخت بی‌گه آمد
گرمابه دهر جان فزا بود از مولانا غزل 724
1. گرمابه دهر جان فزا بود
زیرا که در او پری ما بود
کس با چو تو یار راز گوید از مولانا غزل 725
1. کس با چو تو یار راز گوید
یا قصه خویش بازگوید
شب رفت حریفکان کجایید از مولانا غزل 726
1. شب رفت حریفکان کجایید
شب تا برود شما بیایید
از دلبر ما نشان کی دارد از مولانا غزل 727
1. از دلبر ما نشان کی دارد
در خانه مهی نهان کی دارد
دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کشد از مولانا غزل 728
1. دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کشد
غرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد
اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند از مولانا غزل 729
1. اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند
اینک آن رویی که ماه و زهره را حیران کند
اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند از مولانا غزل 730
1. اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند
کره تند فلک را هر سحرگه زین کنند
پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود از مولانا غزل 731
1. پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود
از شراب لایزالی جان ما مخمور بود
دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود از مولانا غزل 732
1. دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود
در هم افتادیم زیرا زور گیراگیر بود
ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد از مولانا غزل 733
1. ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد
مو به موی ما بدان سر جعفر طیار باد
مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد از مولانا غزل 734
1. مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد
خاصه این رهزن که ما را این چنین بر باد داد